Cykoria podróżnik
Cykoria podróżnik. Tutaj znajdziesz wszystko na temat tej rośliny.
Roślina pochodzi z Europy, Azji i Tunezji, ale rozprzestrzeniła się szeroko i obecnie występuje na wszystkich kontynentach, wykluczając Antarktydę. Piękną roślinę można spotkać na łąkach, poboczach dróg, ugorach i miedzach. Lubi stanowiska kamieniste i piaszczyste. Wysokość rośliny może osiągnąć 120 cm. Kwiat jest otwarty w ciągu dnia i zamyka się w nocy. Charakterystyczne ząbkowane płatki kwiatu pozwalają na szybkie rozpoznanie błękitnego podróżnika.
Cykorię podróżnik możesz spotkać pod innymi nazwami: cykoria polna, cykoria dzika, mlecz kozi, szczerbak, podróżnik błękitny, sałata podróżna, podróżnik lekarski.
Cykoria polna była używana już w starożytnym Egipcie, Grecji i Rzymie. Około 1801 roku pionierzy kawy zmieszali korzeń cykorii i ziarna kawy, co rozpoczęło handel cykorią we Francji w XIX wieku.
Legenda
Legenda mówi że Cykoria to zaczarowana młoda dziewczyna, która woli spędzić życie jako mały kwiatek przy drodze niż wyrzec się ukochanego. A kolor płatków to wypłakane łzy przez niebieskie oczy, po stracie swej miłości. Kiedyś młode dziewczęta zrywały pączki cykorii i umieszczały je w stanikach.
Wierzenia ludowe
Korzeń cykorii był używany w magii i czarach jako środek do usuwania klątw. Uważa się, że czyni nosiciela tego korzenia niewidzialnym dla duchów. Korzeń cykorii może być przydatny, jeśli próbujesz zaoszczędzić pieniądze, ponieważ oznaczał oszczędność i jest uważany za szczęśliwy.
Możemy zbierać liście, kwiat (pąki) i korzeń cykorii polnej.
Korzeń
Korzeń wykopuje się wraz z rośliną zanim zakwitnie (wczesną wiosną) lub po przekwitnięciu rośliny (wrzesień – październik). Korzeń zbiera się z młodych roślin 1-2 letnich. Po wykopaniu korzenia należy obciąć nadziemną część rośliny. Wypłukać piasek i usunąć małe korzonki.
Liście
Liście zbiera się młode na początku wiosny. Liście po zarwaniu należy osłonić od dostępu do światła.
Kwiat
Kwiaty i pąki zbiera się lipca do września.
Pamiętaj! Rośliny i zioła powinno się spożywać “świeże” tj. niezwietrzałe i nieprzeleżałe kilka lat w kącie kuchennej szafki. Rok w rok natura daje mam możliwość żniw, więc nasze zaspy odnawiamy co roku.
Smak
- Młody korzeń (1 -2 letni)- lekko gorzkawy, karmelowy. Dojrzały korzeń – gorzki.
- Liście – lekko gorzkie, nieco pikantne.
- Kwiat – gorzkawy.
Zastosowanie w kuchni
- Świeży korzeń – gotuje się jak warzywa i podaje z sosami. Można go smażyć lub dodawać do zup. Można jeść na surowo lub piec z oliwią z oliwek i solą.
- Suszony korzeń -Wysuszonym, zmielony, uprażony korzeń może być stosowana jako substytut kawy (podczas prażenia insulina zawarta w korzeniu przypomina aromat kawy). Aromatyczna kawa bez kofeiny.
- Świeże liście – Można przyrządzać jak szpinak, smażyć, podawać z warzywami i jako dodatek do sałatek (przed dodaniem należy liście lekko sparzyć, by nieco usunąć goryczkę).
- Suszone liście – zmielone liście to naturalna słona przyprawa.
- Kwiaty – Głownie świeże kwiaty to piękna ozdoba do sałatek, pasuje do wędzonych ryb, ciast i owsianek. Jest jadalny.
- Pąki – Całe pąki można konserwować w occie.
- Suszone ziele – napary.
Roślina jest bezpieczna dla osób z cukrzycą i insulinoodpornością. IG = 15.
Właściwości
- Roślina zawiera flawonoidy, czyli między innymi naturalne przeciwutleniacze, związki głównie wykorzystane w kosmetyce.
- Kwasy organiczne.
- Roślina zawiera do 40% insuliny.
- Liście zawierają dużo witamin A i K, a przy tym są niskokaloryczne. Liście są również źródłem witaminy C.
Zastosowanie
- Okłady z naparu z liści cykorii usuwają obrzęki pod oczami.
- Napary stosowane zewnętrznie pielęgnują skórę trądzikową.
- Leczy problemy układu pokarmowego m.in brak apetytu, poprawia trawienie, leczy zaparcia, wzdęcia, biegunkę i zaburzenia pęcherzyka żółciowego.
- Działa moczopędnie.
- Wspomaga pracę wątroby i nerek.
